نظرتان در مورد مکالمه با منتقد درونی، بعد کمال‌گرا یا کودک درون خود چیست؟ IFS درمانی (درمان به روش سیستم‌های خانواده درونی) یک روش روان‌درمانی نسبتا جدید با قدمتی 30 ساله است که مبتنی بر مکالمه با بخش‌هایی از شخصیت ما است. IFS ادعا می‌کند که در درون هر یک از ما یک خانواده درونی منحصر به فردی وجود دارد که "خرده‌شخصیت‌های" ما نامیده می‌شود.

‍

اگر تا به حال در درون خود احساس درماندگی کرده باشید (مثلا بخشی از وجود شما تغییر شغل‌تان را بخواهد و بخشی دیگر قصد ادامه دادن شغل فعلی‌تان را داشته باشد)،
‍
یا
‍
اگر صداهای مختلفی را در ذهن خود شنیده باشید (به عنوان مثال صدای ناخوشایند منتقد درونی‌تان که سعی دارد شما را زمین بزند)،

یا

اگر در کنار همکاران و دوستان خود نسبت به زمانی که در کنار والدین یا شریک زندگی خود هستید، رفتار متفاوتی دارید،
آنگاه تصور دسته‌بندی‌هایی با عنوان "بخش‌های شخصیت" برای شما آسان خواهد بود. اساس نظریه و مدل IFS این فرضیه است که شخصیت ما از تعدادی "خرده‌شخصیت" و یا "بخش" تشکیل شده است.
البته در مورد آن نوع تقسیم‌بندی ذهن صحبت نمی‌کنیم که هالیوود در فیلم‌هایی با موضوع تعدد شخصیت یا اسکیزوفرنی ما را از آن می‌ترساند. در واقع، درمورد حالت کاملاً طبیعی و سالم ذهن‌مان صحبت می‌کنیم که برخلاف اعتقاد اکثر جامعه، چیز جامد و غیرقابل تفکیکی نیست.
فیلم انیمیشن "Inside Out" که با همکاری پل اکمان (کارشناسی معروف در زمینه احساسات) ساخته شده است، مثال کاملی از این موضوع است:

(لطفا روی تصویر زیر برای مشاهده ویدیو کلیک کنید)

این فیلم انیمیشن احساسات مثبت زیادی را به من انتقال می‌دهد و به شیوه‌ای صمیمی، خنده‌دار و ساده، پیچیدگی ذهن ما را نشان می‌دهد.
در بسیاری از موارد، درک ماهیت چندگانه ذهن ما ("چندگانگی ذهن") نحوه درک و رفتار ما با خود را تغییر می‌دهد و از نظر روان‌درمانی و رشد شخصی، طیف وسیعی از گزینه‌ها را در اختیار ما قرار می‌دهد. من در فصل نهم کتاب "بینش: راه رسیدن به بلوغ ذهنی" با عنوان: تفاهم درونی، درمورد خرده شخصیت‌ها نوشته‌ام. البته در زمان نگارش آن فصل هنوز در مورد IFS درمانی چیزی نمی‌دانستم. IFSدرمانی به من کمک کرد تا ایده ذهن تقسیم‌بندی‌شده را بصورت دقیق‌تری بررسی کنم.
قبل از اینکه در مورد موضوع اصلی مقاله امروز یعنی روش IFS بیشتر توضیح دهم، به شما نشان ‌می‌دهم که روان‌شناسان و روان‌درمانان در طی یک قرن گذشته چگونه به این نتیجه رسیده‌اند که شخصیت ما از قسمت‌های مختلف یا شخصیت‌های کوچک‌تر تشکیل شده است.

همه چیز مدت‌ها پیش توسط دو مرد باهوش یعنی سقراط و افلاطون شروع شد. آنها هر دو ادعا كردند كه ذهن حداقل دوگانه است.

اما متأسفانه، این ایده تا قرن‌ها بعد ادامه نیافت. اولین مدل‌های مدرن شخصیت‌های چندگانه در حدود دهه‌های 1890 و 1910 به وجود آمد. در آن زمان، اکثر این مدل‌ها ادعا می‌کردند که شخصیت چندگانه حالت طبیعی ذهن نیست بلکه شخصیت ما تحت تأثیر تروما تکه تکه می‌شود. البته در همان زمان نظریه‌هایی نیز وجود داشت که این تقسیم‌بندی را کاملاً طبیعی می‌دانستند.

حال بیایید سفری کوتاه در طول زمان انجام دهیم:

آساگیولی (روان‌پزشک ایتالیایی، بنیان‌گذار روان‌آمیزی و دانشجوی فروید که 3 سال پیش از کارل یونگ همکاری با فروید را متوقف کرد) اولین نظریه‌پردازی بود که ادعا کرد که چندگانگی یک حالت طبیعی ذهن است و شخصیت‌های فرعی با ارزش بوده و ناشی از بیماری نیستند.

در دهه 60 میلادی، فریتز پرلز گشتالت درمانی را ایجاد کرد و این نوع درمان، چندگانگی شخصیت را نیز در نظر می‌گرفت. پرلز در تحقیقات خود در مورد درگیری درونی مشترک بین دو بخش صحبت کرد: "زبردست" (بخش سختگیر و منتقد که مانند والدین رفتار می‌کند) و "زیردست" (بخش کودک‌مانند که احساس گناه و شرم دارد).

کارل یونگ که یکی از مشهورترین روان‌درمانگرهای دوران ماست، معتقد بود که شخصیت ما از بخش‌های مختلفی تشکیل شده است. یونگ در سال‌های اولیه فعالیت خود متوجه ماهیت چندگانه ذهن شد. وی در این باره نوشت: "وحدت خودآگاهی توهم است ... ما دوست داریم فکر کنیم که یکی هستیم، اما این‌گونه نیستیم". یونگ با بخش‌های خود گفتگو کرد و فهمید که در روان او چیزهایی وجود دارد که خودش آنها را نیافریده است، بلکه آنها بصورت مستقل وجود دارند.

در دهه 60 میلادی، اریک برن نظریه تحلیل رفتار متقابل را توسعه داد. این نظریه 3 گروه از حالت‌های نفس را در نظر می‌گرفت: والد، ​​کودک، بزرگسال. برن تصور می‌کرد که حالات عاطفی ما به گفتگوهای بین بخش‌هایی خاص بستگی دارد.
در دوران مدرن رویکردهای فراوانی وجود دارد که چندگانگی ذهن را می‌پذیرند. معروف‌ترین نمونه این رویکردها Voice Dialogue (هال و سیندرا استون)، طرحواره درمانی (جفری یانگ؛ زیرمجموعه‌ای از روش‌های درمانی شناختی رفتاری) و تمرکز است.

جان روان، نویسنده کتاب "خرده‌شخصیت‌های خود را کشف کنید" معتقد است که بیش از بیست مترادف برای کلمه "خرده شخصیت" وجود دارد. حالت‌های نفس، صداها، الگوهای پرانرژی، خرده‌سیستم‌های من، شخصیت‌های دوم و پتانسیل‌های نهفته‌تر از جمله مترادف‌هایی هستند که او برای این کلمه نام برده است.

جالب است بدانید که در حال حاضر این روش تفکر در مورد ذهن انسان توسط بسیاری از متخصصان مشهور و معتبر رشته عصب‌روان‌شناسی تأیید شده است. فناوری‌هایی که برای ما امکان مطالعه دقیق مغز انسان را فراهم می‌آورند، نشان داده‌اند که مغز با همکاری "ماژول‌های" مختلف و مستقل کار می‌کند.
‍
دن سیگل، استاد کلینیک روان‌پزشکی در دانشکده پزشکی UCLA، توضیح داده است که خرده‌شخصیت‌ها "حالت‌های ذهنی هستند که الگوی فعالیت مشترکی در طول زمان دارند. آن دسته "من"های اختصاصی روش خاصی برای پردازش مستقل اطلاعات و دستیابی به اهداف دارند. هر شخص دارای چنین فرآیندهای هم‌وابسته و در عین حال مجزایی است که در طول زمان همراه با احساس پیوستگی وجود دارند و باعث ایجاد تجربیات ذهن می‌شوند." (سیگل، 1999، ص 231). دیوید اِگلمن (دانشمند علوم اعصاب، دانشگاه استنفورد) چندگانگی ذهن را با هیئت منصفه یا دموکراسی مقایسه کرده است، زیرا اولی باید حکم صادر کند و دومی باید رئیس جمهوری واحد را انتخاب کند.
‍
من به شخصه از رویکرد داگلاس هوفستدر (روشنفکر و نویسنده آمریکایی برنده جایزه پولیتزر در سال 1979) در کتابی درباره فرآیندهای شناختی و هوش خوشم می‌آید. او در این کتاب درباره خرده‌شخصیت‌‌ها از دیدگاه عصب‌شناسی این‌گونه صحبت می‌کند: "ذهن با میلیاردها سلول عصبی خود مانند جامعه‌ای متشکل از اجتماعات کوچکتر است. من اجتماعات در بالاترین سطح (درست پیش از سطح کل) را خرده‌شخصیت یا صداهای درونی می‌نامم. اجتماعات جنبه‌هایی از ما هستند که برای اداره کلیت ما رقابت می‌کنند.
‍
اگرچه علم و تجربه نشان داده است که ذهن ما ماهیتی واحد ندارد، اما متاسفانه بسیاری از افراد با این رویکرد که ما مجموعه‌ای از بخش‌های متفاوت هستیم کاملاً بیگانه هستند. در واقع، ایده "ارباب ذهن خود بودن" دلپذیر است زیرا ما دوست داریم فکر کنیم که دنیای درونی خود را تحت کنترل داریم.
‍
به هر حال، کنترل یک ذهن کامل بسیار ساده‌تر از جامعه‌ای درونی متشکل از چندین نهاد متفاوت است.علاوه بر این، تصدیق این واقعیت که ما بخش‌های مختلفی داریم، به این معنا است که ما باید به این بخش‌ها گوش کنیم و یا احساسات آنها را کشف کنیم و این امر احتمالا لذت‌بخش یا راحت نخواهد بود. مکانیسم‌های دفاعی ما می‌توانند بسیار قوی بوده و باعث ترس و دلسردی ما از نگاه به درون و کشف بخش‌های مختلف خود شوند.

در حقیقت، تغییر تفکر از "تک‌ذهن" به "ذهن چندگانه" می‌تواند عواقبی بیش از تصور اولیه ما در زندگی‌مان داشته باشد.

برای شرح بهتر این ادعا، بیایید مثالی از تنبلی درونی خودمان بزنیم. منظور از تنبلی درونی آن حالتی است که حال انجام هیچ کاری را نداریم. اگر هر از گاهی این مسئله را تجربه کنیم، به احتمال زیاد گاهی خودمان را "تنبل" می‌نامیم و خود را با این قضاوت برابر می‌دانیم. این قضاوت جزئی از شخصیت ما می‌شود و عزت نفس ما را پایین می‌آورد.
‍
در واقع، وقتی ذهن خودمان را به صورت یک کلیت واحد می‌بینیم، هر ضعف و ناتوانی ما با "خود" ما برابر خواهد شد.

اما حتی کسانی که تنبلی درونی بسیار غالبی دارند نیز می‌توانند هر از گاهی بخش فعال و جاه‌طلب شخصیت خود را تجربه کنند. قضاوت کردن در مورد خود بر اساس یک خرده‌شخصیت، نادیده گرفتن غنای دنیای درونی است که ما را به وجود می‌آورد.
‍
حال تصور کنید که بیش از یک بخش مخرب مانند تنبلی درونی داشته باشید. این‌که در یک مرحله خاص از زندگی خود، بخش‌های اصلی شخصیت شما منتقد درونی، تنبلی درونی، احساس گناه و پشیمانی باشد. برخورد با این حالات به عنوان بخش جدایی‌ناپذیر از خود یا به عنوان بخشی یکپارچه از شخصیت خود می‌تواند سدی محکم در عمیق‌ترین سطح ایجاد کند.
‍
در رابطه با بخش تنبل شخصیت، مناسب‌تر است که به جای اینکه خود را به عنوان شخصی تنبل قضاوت کنید، بگویید که "بخشی از من تنبل است". آگاهی از اینکه "آسیب‌دیده" نیستید، بلکه تنها بخشی از شما (به دلایلی مشخص) شما را وادار به انجام این کار می‌کند، رهایی‌بخش است. این آگاهی به شما احساس کنترل می‌دهد و عزت نفس شما را تقویت می‌کند.
‍
علاوه بر این، اگر نتوانیم غنای انرژی‌ها، انگیزه‌ها، خواسته‌ها و تجربیاتی را که در روان ما وجود دارد را ببینیم، درک ما از خود بسیار محدود می‌شود. از این دیدگاه، ما اکثر رفتارهایمان را عادات بی‌فایده، بقایای آسیب‌رسان گذشته یا تاثیر تفکر اشتباه می‌دانیم.آگاهی از ساختمان ماژول‌مانند شخصیت، ما را از قضاوت مخرب "خود" رها می‌سازد و به درک مشکل‌سازترین بخش‌های ما کمک می‌کند. این آگاهی پایه و اساس پذیرش خود است.
‍
پس از آن، حل تعارضات درونی و ایجاد صلح و تفاهم بین بخش‌های خود مانع از انتقاد از خود و تخریب خود می‌شود. این موضوع اساس حمایت از خود است.هر مکالمه با بخش‌های مختلف شخصیت، فرصتی مناسب برای بهبود جنبه‌ای از روان خواهد بود.وقتی از دیدگاه ذهن چندگانه به خودمان نگاه می‌کنیم و با بخش‌هایی از شخصیت خود ارتباط برقرار می‌کنیم، دنیای درونی شگفت‌انگیز و کامل خود را می‌بینیم. درک نحوه کار بخش‌ها، ما را به سمت دلسوزی عمیق، دلسوزی برای خود و پذیرش تاریک‌ترین گوشه‌های شخصیت خود سوق می‌دهد.

اگرچه ممکن است این ادعا عجیب به نظر برسد، اما حتی افراطی‌ترین و مخرب‌ترین بخش‌های شخصیت ما برایمان ضروری است.

تمام این اعتقادات محدودکننده، عادات مخرب و احساسات تند نوعی مکانیسم دفاعی منطقی هستند. آنها ابزاری هستند که توسطبخش‌های ما برای محافظت از آسیب‌پذیری مورد استفاده قرار می‌گیرند. این ابزار کار خود را به این صورت انجام می‌دهند، زیرا نمی‌دانند که می‌توانند این کار را به صورت دیگری انجام دهند. برخی از این ابزار در زمان کودکی ما نقش خود را به عهده گرفته‌اند و برخی دیگر نقش خود را از والدین و سرپرستان ما آموخته‌اند.

بدون درک آموزه‌های دقیق IFS (مبنی بر این که هر بخش از شخصیت ما ذاتاً خوب است و قصد مثبتی دارد) قضاوت، نفی و مبارزه با آن جنبه‌هایی از ما که زندگی‌مان را سخت‌تر می‌کند، بسیار آسان است. علاوه بر این، زمانی که صداهای درونی خود را نفی می‌کنیم و با آنها مبارزه می‌کنیم، این صداها شدیدتر شده و مشکل ما عمیق‌تر می‌شود.
‍
در بسیاری از روش‌های درمانی، با سختی‌های درونی ما طوری رفتار می‌شود که گویی بد هستند و باید تغییر کنند، اما بهترین راه برای رهایی از سدهای عاطفی این است که با صراحت، دلسوزی و درک به این احساسات نگاه کنیم.

شعار IFS این است: "تمام بخش‌ها قابل‌قبول هستند". وقتی درون خودمان را مورد بررسی قرار می‌دهیم، با استفاده از این شعار، راهی را به تحول درونی باز می‌کنیم. تغییر عمیق و معنادار زمانی اتفاق می‌افتد که خرده‌شخصیتی خاص متوجه شود که دیگر نیازی به انجام نقش خود ندارد و می‌تواند به روشی متفاوت از ما پشتیبانی کند.
‍
متأسفانه، بسیاری از روش‌های روان‌درمانی هنوز از پارادایم تک‌ذهن استفاده می‌کنند و راه‌حل‌هایی پیشنهاد می‌کنند که باعث تقویت این ذهنیت می‌شود. بنابراین، شخصی که نوعی اختلال روانی دارد، این تصور را خواهد داشت که کاملاً "آسیب‌دیده" است و نه تنها هیچ كنترلی بر بخش‌هایی از خود ندارد، بلكه دارای ذهنی معیوب است.
‍
در بسیاری از شرایط، این طرز تفکر می‌تواند تا حد زیادی مانع از بازیابی سلامت شود.البته روش‌های روان‌درمانی دیگری نیز وجود دارد که این گام مهم را در جهت صحیح بر می‌دارد. به عنوان مثال، جنبش ذهن‌آگاهی یا ACT (درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد) از این دست روش‌ها هستند. جوهره این رویکردها تفکیک افکار و احساسات و مشاهده آنها همراه با مهربانی و پذیرش است. البته، هرچند این دو روش پیشنهاد می‌کنند که با همدلی بیشتری به درون خود بنگریم،اما تعامل با احساسات یا روش تفکر خود را پیشنهاد نمی‌کنند. این تعامل در مدل IFS وجود دارد و راه‌های بسیاری را به سوی تعمیق درک خود و بهبود زخم‌های درونی باز می‌کند.

اکنون بیایید با دقت بیشتری ببینیم که چگونه مدل سیستم‌های خانواده درونی، روان انسان را درک می‌کند و چه تفاوتی با سایر روش‌های روان‌درمانی دارد.

ریچارد شوارتز، خالق روش IFS، پیش از توسعه این روش یک خانواده درمانگر بود. او در هنگام کار با مراجعان خود به زبان مورد استفاده آنها توجه می‌کرد. او متوجه شد که مراجعان برای توصیف دنیای درونی خود، اغلب از کلمه "بخش" استفاده می‌کردند و به عنوان مثال می‌گفتند: "بخشی از من می‌خواهد که طلاق بگیرم و بخشی دیگر از من خواهان ادامه این رابطه است".شوارتز تصمیم گرفت که به ظن خود اعتنا کند.
‍

شوارتز تصمیم گرفت که به ظن خود اعتنا کند. او با دنبال کردن مراجعان خود و گوش دادن به آنچه در مورد بخش‌هایی از شخصیت خود می‌گفتند، چیزی را کشف کرد که برای همیشه حرفه او را تغییر داد و او را به سمت ایجاد مدل IFS سوق داد.

شوارتز با توجه دقیق به بخش‌های خود و "خانواده‌های درونی" مراجعان خود فهمید که خرده‌شخصیت‌ها عملکرد مکانیکی روان ما و یا حالت گذرای ذهن که پس از چند لحظه می‌گذرد، نیستند. خرده‌شخصیت‌ها مانند افراد کوچکی هستند که درون ما زندگیمی‌کنند. آنها حول نیازهای خاص (ایمنی، تعلق، خودشکوفایی و غیره) شکل می‌گیرند و خواسته‌ها، ترس‌ها یا عادت‌های خاص خود را دارند. خرده‌شخصیت‌ها به احساساتی خاص مرتبط هستند و اعتقادات خاصی دارند.

به عنوان مثال، کمال‌گرایی چیزی بیش از نیاز به انجام تمام کارها به صورت کامل است. این بخش از شخصیت ما می‌تواند با موارد زیر در ارتباط باشد:
‍
     این عقیده که اگر اشتباه کنیم، دیگران از ما انتقاد می‌کنند،
     احساس اجبار و فشار درونی متمرکز بر بی‌نقص ساختن هر پروژه،
     تنش در بدن که هر بار روی چیزی کار می‌کنیم رخ می‌دهد،
     بررسی وسواس‌گونه تمام جزئیات كار از روی عادت،
     نیاز به جلوگیری از احساس طردشدگی که در صورت اشتباه کردن ما می‌تواند رخ دهد،

بنابراین کمال‌گرا مانند شخصیتی کامل است که به همراه سایر بخش‌ها آن چیزی را تشکیل می‌دهد که آن را "من" می‌نامیم.

بسته به شرایط، بخش‌های مختلفی فعال می‌شوند. آیا تاکنون متوجه شده‌اید که در موقعیت‌های مختلف رفتارهای متفاوتی نشانمی‌دهید؟ ما زمانی که در تعطیلات همراه دوستان هستیم به یک صورت رفتار می‌کنیم و وقتی که به ملاقات والدین خود می‌رویم، رفتاری دیگر را از خود نشان می‌دهیم. در یک لحظه می‌توانیم سرشار از امید باشیم و به آینده فکر کنیم و در لحظه‌ای دیگر احساس کنیم که زندگی معنای خود را از دست داده است. هر یک از ما انبوهی از احساسات مختلف، غالباً درگیر با هم داریم و این احساسات به صورت هم‌زمان در درون ما زندگی می‌کنند. برخی فعال و غالب هستند و برخی دیگر در انباری ناخودآگاه ما ساکتیا زندانی شده است.

در صورت عدم توجه به واکنش بدن خود و افكاری (صدایی) که در لحظه‌ای خاص در ذهن ما ایجاد می‌شود، متوجه نخواهیم شد كه در طی یك روز، تعدادی اندك یا حتی چندین بخش می‌تواند فعال باشد (جان روان، روان‌درمانگر انگلیسی، در کتاب خود با عنوان "خرده‌شخصیت‌های خود را کشف کنید" می‌نویسد که ما معمولاً 4 تا 9 خرده‌شخصیت اصلی داریم).

ریچارد شوارتز تمام این مطالب را در دهه 80 میلادی آموخت، اما اولین کتاب او درباره مدلی که ایجاد کرده بود در سال 1995 منتشر شد. او در مورد IFS به عنوان یک مدل روان‌درمانی، یک مدل ذهن و تمرینی برای زندگی می‌نویسد.اغراق نخواهد بود اگر بگوییم که IFS شانس خوبی برای به چالش کشیدن وضع موجود در دنیای روان‌درمانی را دارد. مفروضات خردمندانه و تکنیک‌های منحصر به فرد این مدل در مقایسه با سایر سیستم‌های درمانی که می‌توان اثربخشی آنها را زیر سؤال برد،مانند روحی تازه در کالبد روش‌های روان‌درمانی است.

اما تفاوت IFS با سایر مدل‌های روان‌درمانی چیست؟

در نظر گرفتن شخصیت به عنوان موجودی که از بخش‌های زیادی تشکیل شده است، رویکرد جدیدی نیست. پس تفاوت IFS با مدل‌های دیگر چیست؟ در واقع تفاوت‌های بسیاری را می‌توان نام برد، اما 3 مورد زیر مهم‌ترین تفاوت رویکرد مدل IFS با سایر مدل‌هاست:
‍
1)    کشف روابط بین بخش‌ها
‍
برخلاف سایر سیستم‌های درمانی که با خرده‌شخصیت‌‌ها کار می‌کنند، IFS نه تنها بر روی بخش‌های خاص تمرکز دارد بلکه به روابط بین بخش‌ها نیز توجه دارد. بنابراین، در IFS کل سیستم یعنی خانواده درونی ما مهم است.توجه به معنی اصلی روابط بین اجزای جداگانه توسط شوارتز به دلیل شغل او به عنوان خانواده درمانگر ممکن بود. او زمانی که دانش خود در مورد سیستم‌های خانواده را به دنیای درونی اعمال کرد، متوجه شد که دقت به روابط بین بخش‌های خاص شخصیتدر کشف منشأ بسیاری از مشکلات مردم کمک‌کننده است.
‍
به نظر می‌رسد که درک اقدامات یک خرده‌شخصیت (و همچنین کمک به آن برای تغییر نقش و عملکردش در سیستم) به صورت مجزا دشوار است، زیرا بعضی از خرده‌شخصیت‌ها در تعارض با برخی دیگر از خرده‌شخصیت‌ها هستند و یا بعضی از خرده‌شخصیت‌ها از برخی دیگر محافظت کرده یا توسط خرده‌شخصیت دیگری محافظت می‌شوند.حتی روش‌های درمانی (مانند تحلیل رفتار متقابل، گشتالت درمانی) که بیشتر بر روی کار با خرده‌شخصیت‌ها متمرکز هستند، به روابط ایجاد شده بین بخش‌های شخصیت توجه نمی‌کنند.

2)    ایجاد رابطه با بخش‌ها و پشتیبانی از آنها
مهم‌ترین مساله در بسیاری از سیستم‌هایی که با بخش‌ها کار می‌کنند، تعامل با آن چیزی است که در درون ما زندگی می‌کند. یونگ در این مورد مطلب نوشته است، پرلز (گشتالت درمانی، تکنیک صندلی خالی) آن را انجام داده است و هال و سیندرا استون (Voice Dialogue) در مورد آن صحبت کرده‌اند.در این میان، تنها هدف IFS
‍
الف) برقراری روابط عمیق‌تر با بخش‌های ما و ب) پشتیبانی از آنها در رهاشدن از سدها، بارهای عاطفی و نقش‌های آنها است.الف) معنی برقراری رابطه با یک بخش چیست؟ ممکن است اعضای خانواده درونی ما را دوست داشته باشند، به ما اعتماد کنند، بخواهند با ما صحبت کنند یا دقیقا برعکس این موارد اتفاق بیافتد. درست مانند افرادی که در دنیای بیرون ملاقات می‌کنیم، می‌توانیم با بخش‌های درونی خود نیز روابط مختلفی برقرار کنیم.

رابطه خوب با اعضای این جامعه درونی در IFS درمانی از اهمیت زیادی برخوردار است، زیرا بخش‌های ما تنها زمانی که حاضر به گفتگو هستند، به ما می‌گویند که از چه چیزی می‌ترسند، از چه چیزی فرار می‌کنند، چه می‌خواهند و چه کسی از آنها محافظت می‌کند. فقط در این صورت است که آنها مایل به همکاری با سایر بخش‌ها هستند.

ب) IFS با بخش‌های درون ما وارد گفتگو می‌شود و با آنها رابطه برقرار می‌کند. در روش IFS کمک به بخش‌ها بسیار مهم است. برخی از این بخش‌ها برای رهایی از نقش‌های مخرب خود (کمال‌گرا یا منتقد درونی) نیاز به پشتیبانی دارند و برخی دیگر به پشتیبانی از احساسات یا عقایدی نیاز دارند که از طریق تجربیات مختلف در گذشته آموخته‌اند (گناه، اندوه، پشیمانی یا اعتقاداتی مانند "من شایسته عشق نیستم"). برای این منظور، شوارتز فرآیندی را به نام "سبک‌بار شدن" ایجاد کرده است.
‍
3)    خود، رها شده از بخش‌ها
شوارتز کشف کرد که بزرگترین مانع در ایجاد رابطه با هر بخش، بخش‌های دیگری است که ما را به سمت ترس، عصبانیت و پشیمانی سوق می‌دهند. به عنوان مثال، زمانی که شوارتز از یکی از مراجعان خود در مورد نگرش او نسبت به منتقد درونی خود چیست، آن مراجعه‌کننده پاسخ داد که "از او عصبانی هستم".
‍
در IFS این پاسخ به این معنی است که یکی از بخش‌های مراجعه‌کنندهاین را بیان می‌کند که نسبت به منتقد احساس عصبانیت دارد و مراجعه‌کننده از دیدگاه این بخش منتقد درونی را قضاوت می‌کند.زمانی که شوارتز از مراجعان خود خواست که از بخش‌های قضاوت‌کننده بخواهند تا کنار بروند، مراجعان وارد حالتی از صراحت، کنجکاوی، صلح و دلسوزی نسبت به بخشی شدند که می‌خواستند با آن کار کنند. این حالتی بود که آنها خود را مساوی با هیچ بخشی نمی‌دانستند و این‌گونه فضایی برای آگاهی و صلح درونی پیدا کردند.
‍
حضور در این حالت ایجاد روابط را بسیار آسان‌تر و درک هسته اصلی مشکل را خیلی سریع‌تر ساخت.بنیان‌گذار IFS این حالت را "خود" نامید و آن را به عنوان یک حالت ذهنی توصیف کرد که سرشار از همدلی و کنجکاوی است، حالتی که در آن می‌دانیم چه چیزی برای تمام بخش‌های ما مفید است. هر یک از ما در هسته اصلی وجود یک "خود" داریم. حتی افرادی که دچار ترومای سنگین شده‌اند یا افراد مبتلا به اختلالات روانی. طبق گفته شوارتز، "خود" توسط این صفات هشتگانه مشخص می‌شود: شفقت، کنجکاوی، آرامش، شفافیت، شجاعت، ارتباط، اعتماد به نفس، خلاقیت."خود" با سایر بخش‌هایی که داریم متفاوت است.
‍
در واقع، "خود" هم یک بخش (یک رهبر داخلی فعال برای سایر بخش‌ها با دیدی وسیع‌تر) و هم یک حالت هوشیاری بالاتر است. اغلب دستیابی به این حالت اولین و مهمترین مرحله IFS درمانی است. بدون دستیابی به این مهم، کار اثربخش با بخش‌ها دشوار یا حتی غیرممکن است."خود" حالتی است که به جز صفات هشتگانه دارای خردی درونی در مورد چگونگی ارتباط با دیگر بخش‌های شخصیت به صورت هماهنگ و محبت‌آمیز است. در واقع، جنبه‌ای از روان ما است که وظیفه توانایی بهبود خود را دارد.
‍
در IFS، "خود" بخشی از روان ما است که با هر بخش ملاقات می‌کند و با آن رابطه برقرار می‌کند. هرچه خرده‌شخصیت‌ها بیشتر به "خود" اعتماد کنند، اجازه بیشتری به او می‌دهند تا بتواند رهبر سیستم باشد و در نتیجه، ما هارمونی بیشتری را تجربه خواهیم کرد. نقش درمانگر کمک به مراجعه‌کننده در ورود به حالت "خود" برای برقراری ارتباط با اعضای خانواده درونی است. به لطف این موضوع، مراجعه‌کننده به درمانگر تکیه نخواهد کرد.

تفاوت دیگر بین IFS و سایر سیستم‌های روان‌درمانی، برجسته کردن 3 نوع خرده‌شخصیتی است که در خانواده درونی ما وجود دارند. آنها عبارتند از: 1. تبعیدی‌ها، 2. مدیران و 3. آتش‌نشانان.

تبعیدی‌ها

تبعیدی‌ها بخش‌هایی از شخصیت هستند که (معمولاً در دوران کودکی) به نوعی صدمه دیده‌اند و پس از آن، در خاطره‌ای خاص ثابت و بدون تغییر مانده‌اند و بارهای عاطفی مختلفی را همراه خود حمل می‌کنند. دسترسی به تبعیدی‌ها و رهایی آنها از این بار عاطفی هدف اصلی IFS است؛ البته دستیابی به این هدف همیشه از ابتدا اتفاق نمی‌افتد. برای اینکه بتوانیم با تبعیدی‌ها روبرو شویم به تأیید مدیران نیاز داریم؛ مدیران بخش‌هایی هستند که وظیفه محافظت یا حبس تبعیدی‌ها در انبارهای تاریک ذهن ناخودآگاه ما را بر عهده دارند.

بسیاری از ما بخش‌های این‌چنینی بسیاری را بدون حتی آگاهی از وجود آنها داریم. ما این‌گونه تربیت شده‌ایم که نقاط ضعف و احساسات نگران‌کننده خود را نفی کنیم. به همین دلیل، ما مستعد تروما و آسیب هستیم. زمانی که بعضی از بخش‌های ما رنج می‌برند، ما آنها را انکار می‌کنیم و آنها نه تنها رنج می‌برند، بلکه رها نیز می‌شوند. به عبارت دیگر، آنها تبعید می‌شوند.

برای رخ دادن این اتفاق ما نیازی به آسیب بزرگ آنچنانی (مانند سوءاستفاده توسط والدین، ​​مرگ بستگان نزدیک یا تجاوز) نداریم. گاهی اوقات، حتی اتفاقات ساده (مانند اظهارنظر معلم یا تنها گذاشته‌شدن توسط والدین به مدت چند ساعت) نیز می‌توانند به زخمی تبدیل شوند که بعدها در کل زندگی ما را تحت تأثیر قرار می‌دهند. اگرچه ما این اتفاقات را به طور آگاهانه به یاد نمی‌آوریم، اما آنها همواره ما را تحت تأثیر قرار می‌دهند. ما این اتفاقات را به صورت کاهش اعتماد به نفس، ترس از شکست یا سایر سدهای عاطفیتجربه می‌کنیم. اگرچه این سدهای عاطفی اختلال روانی نیستند اما مانع از زندگی همراه با هارمونی و رضایت خاطر می‌شوند.

مدیران

تبعیدی‌ها تمام تلاش خود را انجام می‌دهند تا مورد توجه قرار گیرند، به همین دلیل است که دائماً خاطرات و عواطف قدیمی را مطرح می‌کنند و آنها را به ما یادآوری می‌کنند تا ما به تبعیدی‌ها توجه کنیم و از آنها مراقبت کنیم.

بعضی اوقات، آنها احساسات نگران‌کننده‌ای را در ما ایجاد می‌کنند و این دقیقا آن چیزی است که مدیران بیشتر از هر چیز دیگری از آن می‌ترسند. نقش مدیران این است که روان ما را پایدار نگه دارند و به همین دلیل تمام تلاش خود را می‌کنند تا ما بدون فروپاشی قادر به زندگی در واقعیت خود باشیم. در واقع، مدیران بخش محرک زندگی روزمره ما هستند.
‍
هدف اصلی مدیران در زندان نگه داشتن تبعیدی‌ها برای منفعت خودشان و منعت کل روان ما است. مدیران به شیوه‌های مختلف از فعال شدن تبعیدی‌ها جلوگیری می‌کنند. ابزار مورد علاقه مدیران عبارت است از: فوبیا، وسواس، رفتار اجباری، انفعال، بی‌تفاوتی عاطفی، وحشت‌زدگی، افسردگی، بیش‌فعالی، کابوس.متداول‌ترین مدیران عبارتند از:
‍
     کنترلگر: بخشی که می‌خواهد کنترل همه‌چیز را در دست داشته باشد، زیرا معتقد است که هر نوع غافلگیری احساسات مرتبط به یک زخم قدیمی را آزاد خواهد کرد،
‍
     کمال‌گرا: زمانی که شخص کامل باشد، هیچ کس او را طرد نمی‌کند و به همین دلیل، شخص احساسی نگران‌کننده از طردشدگی قبلی را به یاد نخواهد آورد،
‍
     بدبین منفعل: او به وسیله انفعال و انصراف از تعامل با افراد جلوگیری می‌کند تا شخص به دیگران نزدیک نشود (نزدیکیمی‌تواند احساسات انکارشده و نگران‌کننده‌ای را آزاد کند)،
‍
     مراقبت‌کننده: او به همه افراد به غیر از خودش اهمیت می‌دهد و از این کار به عنوان یک استراتژی برای فرار از احساسات خود استفاده می‌کند.

یکی از کشف‌های مهم شوارتز در مورد مدیران این است که رفتار غالب آن بخش‌ها در ذات آنها نیست، بلکه آنها در این نقش افراطی قرار داده شده‌اند. به عنوان مثال، منتقد درونی نیازی ندارد که منتقد باشد، بلکه نقش آن ایجاد انگیزه است. زمانی که ما موفق به برقراری ارتباط با منتقد درونی شویم و صدماتی که با انتقاد کردن ایجاد می‌کند را به او نشان دهیم، می‌توانیم آن را به سمت نقش اصلی خود سوق بدهیم.

زمانی که در طول IFS درمانی، ما به آرامی به تبعیدی‌ها اجازه می‌دهیم که خود را از بارهای عاطفی رها کنند، تغییر ذکرشده در بالا خیلی سریع‌تر اتفاق می‌افتد. پس از آن، مدیران دیگر نیازی به محافظت از ما در برابر احساسات خطرناک قبلی نخواهند داشت، زیرا این احساسات بهبود یافته‌اند. در این لحظه، مدیران معمولاً به راحتی روش تأثیرگذاری خود بر ما را تغییر می‌دهند و ما این موضوع را به صورت تغییری پایدار در سطحی عمیق تجربه می‌کنیم.

آتش‌نشانان
شرایطی پیش می‌آید که مدیران قادر به نگهداری تبعیدی‌ها در زندان نخواهند بود. در این شرایط، احساسات بر ما غلبه می‌کند و آتشی بوجود می‌آید که باید به سرعت خاموش شود. در چنین لحظاتی، آتش‌نشانان به خط مقدم ذهن ما می‌آیند. این‌ها بخش‌هایی هستند که می‌خواهند احساسات نگران‌کننده ما را تسکین بدهند.هدف آتش‌نشانان مشابه مدیران است، اما نقش و استراتژی آنها متفاوت است.
‍
مدیران کنشگرا هستند (آنها مانع از برون‌ریزی احساسات می شوند)، اما آتش‌نشانان واکنش‌گرا هستند (زمانی که آسیب وارد ‌می‌شود، عمل می‌کنند).آتش‌نشانان مسئول انواع اعتیاد هستند. استفاده از اشکال مختلف مواد ساده‌ترین راه برای خاموش‌کردن آتش است. رایج‌ترین استراتژی‌های آتش‌نشانان عبارتند از: پرخوری، خوردن شیرینی، سیگار کشیدن، نوشیدن الکل، مصرف مواد مخدر، تماشای فیلم‌های مستهجن، قمار یا خرید.

نکته جالب حضور آتش‌نشانان در طی مراحل درمانی شخص است. هنگامی که شخص با کمک درمانگر به احساسات اضطراب‌آور خود نزدیک می‌شود (و تماس با تبعیدی‌ها را آغاز می‌کند)، سر و کله آتش‌نشان پیدا می‌شود و واکنش‌های روان‌فیزیولوژیکی مانند خواب‌آلودگی، سرگیجه و حواس‌پرتی (یا هر چیزی که منجر به فرار از موضوعات مهم می‌شود) را ایجادمی‌کند.به طور خلاصه، این‌ها مهم‌ترین فرضیات IFS درمانی هستند:
‍
     همه ما بخش‌هایی داریم که خانواده درونی ما را ایجاد می‌کنند،
‍
     همه ما به "خود" (یعنی حالتی که در آن خود را مساوی با هیچ بخشی نمی‌دانیم) دسترسی داریم،
   هر بخش به خودی خود خوب است و قصد مثبتی دارد. هیچ بخش بدی وجود ندارد که باید حذف شود،خرده‌شخصیت‌های ما سیستم پیچیده‌ای از روابط را بین خودشان ایجاد می‌کنند.

IFS هم برای افراد کاملاً سالم و هم برای کسانی که از اختلالات مختلفی رنج می‌برند بسیار عالی عمل می‌کند.در حالت اول، درمان می‌تواند روی اعتماد به نفس پایین، استرس مزمن، خشم تکانشی، غم یا پشیمانی عمیق، سوگواری، ترس از شکست، ترس از صمیمیت، کمرویی و مشکلات دیگری که همراه با احساسات مخرب یا عقاید محدودکننده هستند، انجام شود.در حالت دوم می‌توان از روش IFS برای کار روی موارد زیر استفاده کرد:
     تروما
     افسردگی
     اعتیاد
     اختلال استرس پس از سانحه
     رفتارهای اجباری
     فوبیا
     روان‌نژندی (اضطراب)
     اختلال دوقطبی
     بی‌اشتهایی و پرخوری
‍
از این روش می‌توان برای درمان‌های فردی، زوج‌درمانی، خانواده‌درمانی و گروه‌درمانی استفاده کرد.خبر خوب این است که مراجعه به درمانگر تنها گزینه استفاده از روش IFS نیست. در واقع، ریچارد شوارتز خود درمانی (تمرین شخص در خانه) را نیز پیشنهاد می‌کند. اما باید بدانید که زمانی خود درمانی امکان‌پذیر و ایمن است که با مدل و تکنیک‌های آن به خوبی آشنایی داشته باشید.
‍
جی ایرلی کتابی با عنوان طولانی "خوددرمانی: راهنمای گام به گام برای ایجاد تمامیت و بهبودی کودک درون با استفاده از روش روان‌درمانی جدید و پیشرفته IFS" نوشته است. او در این کتاب توضیح می‌دهد که چگونه می‌توان از IFS برای درمان خود استفاده کرد.از سال 2015، روش درمانی سیستم‌های خانواده درونی در دفتر NREPP (دفتر ثبت ملی برنامه‌ها و روش‌های مبتنی بر شواهد) به عنوان یک روش روان‌درمانی مبتنی بر شواهد ثبت شده است. این دفتر ثبت توسط اداره سوء مصرف مواد و خدمات بهداشت روان (SAMHSA، که شعبه‌ای از وزارت بهداشت و خدمات انسانی ایالات متحده آمریکا است) ایجاد شده است.
‍
تحقیقات نشان داده است که IFS در بهبود عملکرد و تندرستی عمومی موثر است و برای کاهش فوبیا، هراس و اختلالات عمومی مرتبط به اضطراب و برای بهبود وضعیت سلامتی جسمی، تاب‌آوری روانشناختی و درمان افسردگی پتانسیل زیادی دارد.

ذکر این نکته حائز اهمیت است که اگرچه در طول IFS درمانی با مشکلات یا عواطف خاص شخصی که به دنبال تغییر درونی است، سر و کار داریم، اما هر جلسه این درمان "عوارض جانبی" مثبت و گسترده‌تری به همراه می‌آورد.

زمانی که ما یاد می‌گیریم که با گشودگی و دلسوزی به بخش‌هایی از شخصیت خود (بدون قضاوت یا تلاش برای تغییر آنها) گوش دهیم، رابطه ما با خودمان تغییر می‌کند. ما توانایی "جدا شدن" از احساسات خود را بدست می‌آوریم و آنها را با کنجکاوی و پذیرش مشاهده می‌کنیم. ما هارمونی درونی بیشتری را تجربه می‌کنیم و به ثبات عاطفی بیشتری می‌رسیم.

‍
IFS درمانی را می‌توان راهی دانست که ما را به سوی عشق و دلسوزی نسبت به خود سوق می‌دهد.

هر گفت‌و‌گو با بخشی از خرده‌شخصیت ما فرصتی برای درک و دوست داشتن قطعه‌ای دیگر از ما است. این فرایند می‌تواند فرصتی برای تحول عمیق و ماندگار در چگونگی درک خود باشد.از نظر من، مدل سیستم‌های خانواده درونی چیزی بیشتر از یک روش روان‌درمانی است. این مدل راهی برای تجربه خود، تجربه افراد اطراف خود و تجربه خود زندگی است.

هر جلسه IFS مانند سفری کوچک به اعماق درون خود است، یعنی جایی که حالت آگاهی متفاوتی را تجربه می‌کنید. در این جلسات، شما به صورت موقت خود را از دنیای بیرون دور می‌کنید و با نگاه کردن به تمام گوشه‌ها و حفره‌های موجود در ذهن ناخودآگاه خود، روی درون خود متمرکز می‌شوید. این جلسات برای بسیاری از افراد آنچنان تجربه‌ای عمیق هستند که پس از اتمام هر جلسه جملاتی مانند "در این جلسه چیزهای عمیق و مهمی را لمس کرده‌ام" از آنها شنیده می‌شود.
‍
در بیشتر موارد، IFS درمانی فرایندی است که در طی آن، چشمان شما بسته است. وظیفه درمانگر این است که شما را در برقراری ارتباط با بخش‌های خاص راهنمایی کند و به شما در برقراری ارتباط یا مذاکره با آنها کمک کند تا بخش‌های آسیب‌دیده را از باری که بر دوش آنهاست آزاد کنید.
‍
در بعضی از شرایط، درمانگر می‌تواند از تکنیک‌های مختلفی استفاده کند که در آنها به جای برقراری ارتباط با بخش‌ها توسط خودتان، شما با نشستن روی یک صندلی وانمود می‌کنید که آن بخش هستید. سپس از دیدگاه بخش خود (تکنیک "دسترسی مستقیم") با پزشک درمانگر گفتگو می‌کنید.

درمانگر بعد از ارزیابی اولیه و یادگیری مهم‌ترین بخش‌های شما و روابط بین آنها از شما می‌خواهد که احساساتی را پیدا کنید که قصد دارید آنها را بررسی کنید. البته این‌ها احساساتی هستند که تاثیری منفی روی شما دارند یا اینکه به مشکل مورد نظر شما مرتبط هستند. پس از اینکه توجه خود را روی احساسی خاص متمرکز کردید، درمانگر از شما در مورد تصویری که به ذهن شما می‌رسد سؤال می‌کند. افراد بخش‌های خود را به اشکال مختلفی مانند شخصیت‌های کارتونی، والدین یا عزیزانشان و یا مواردی مانند زنجیر، توپ، هویج یا ابر می‌بینند.

زمانی که این بخش را بصورت آن تصویر مشاهده کردید، درمانگر شما را در گفتگو با این بخش هدایت کرده و سؤالاتی را مطرح می‌کند و آنچه را که در درون شما اتفاق می‌افتد را دنبال می‌کند. این فرایند در حالتی خلسه‌مانند اتفاق می‌افتد و تمام تمرکز شما به درون خودتان معطوف می‌شود.

سوالاتی که درمانگر از شما می‌خواهد از بخش‌های خود بپرسید، مواردی از این قبیل است:

     نقش شما چیست؟ دلیل انجام این نقش چیست؟
     می‌ترسید اگر نقش خود را انجام ندهید، چه اتفاقی بیافتد؟
     از چه بخش دیگری محافظت می‌کنید؟
     با کدام بخش تعارض دارید؟
     در چه صورتی تأثیرگذاری بر بخش X را متوقف می‌کنید؟

هر یک از این سؤالات به شما امکان می‌دهد که جوهره بخشی خاص و الگوی فعالیت‌های دنیای درونی خود را بهتر بشناسید. جالب اینجاست که نیازی نیست که آگاهانه به دنبال جواب سؤالات بالا باشید. هنگامی که با بخش‌های خود تماس خوبی برقرار کرده باشید (همه، بدون استثناء، می‌توانند با خانواده درونی خود ارتباط خوبی داشته باشند. گاهی اوقات تنها باید نحوه برقراری ارتباط را یاد گرفت)، پاسخ به این سوالات به صورت خودجوش ظاهر می‌شود. زمانی که آن بخشی که با او صحبت می‌کنیم به این سوالات پاسخ می‌دهد، کاملا متوجه می‌شویم.

جالب است که مردم بسیار سریع و به آسانی بخش‌های شخصیتی خود را شناسایی می‌کنند. زمانی که مردم توهم یکتایی شخصیت را کنار می‌گذارند، تمرکز روی خرده‌شخصیت‌ها آسان می‌شود و ایده چندگانگی ذهن منطقی به نظر می‌رسد.
‍

مرحله اول: رابطه و اعتماد
‍
یكی از مهم‌ترین اهداف IFS درمانی دسترسی به تبعیدی‌ها و درمان آنها توسط رها سازی آنها (از طریق خارج كردن آنها از گذشته‌ای که در آن گیر کرده‌اند) از بار سنگینی است که بر دوششان قرار گرفته است. این عنصر مهمترین تغییرات را در دنیای درونی به وجود می‌آورد. هدف جانبی درمان، دستیابی به حالت "خود" و تمایز آن از سایر بخش‌ها است، به گونه‌ای که "خود"رهبر تمام خانواده درونی بشود. زمانی که این دو هدف تحقق می‌یابد، مراجعه‌کننده قدم به قدم احساس هارمونی بزرگی را در درون خود کشف می‌کند و این احساس در کل زندگی روزمره‌اش تاثیر می‌گذارد.
‍
اما پیش از آنکه دسترسی به تبعیدی‌ها امکان‌پذیر شود، مراجعه‌کننده وظیفه مهمی را بر دوش دارد. آن وظیفه ایجاد رابطه خوب با مدیران است زیرا آنها نیز وظیفه سخت اما مهمی دارند. همانطور که قبلاً نوشتم، این گروه از تبعیدی‌ها محافظت کرده یا آنها را"زندانی" می‌کند. دستیابی به تبعیدی‌ها بدون توجه به مدیران می‌تواند به مراجعه‌کننده آسیب برساند (برخورد تحقیرآمیز با مدیران باعث ‌می‌شود که اقدامات افراطی‌تری انجام بدهند).

به همین دلیل است که تنها زمانی می‌توانیم قدم بعدی درمان را انجام دهیم که اعتماد یک مدیر را جلب کنیم و آن مدیر به ما اجازه دسترسی به تبعیدی را بدهد. دلایل بسیاری برای این موضوع وجود دارد، اما در این مطلب فرصت بررسی این دلایل را نداریم. مراقبت از ایمنی کل سیستم در IFS مهم است و عناصر زیادی در این فرآیند وجود دارند که این موضوع را تایید می‌کنند.
‍
مشخص است که تمامی جلسات منجر به دستیابی به تبعیدی‌ها یا رهایی آنها از زندان نمی‌شود. در واقع، همیشه نمی‌توان با مدیر یاآتش‌نشان رابطه برقرار کرد یا اعتماد آنها را بدست آورد. مشکلات با یکدیگر متفاوت هستند، خانواده درونی افراد مختلف با یکدیگر متفاوت هستند و ریتم کاری هر مراجعه‌کننده با دیگری متفاوت است.

اگر مشکل حادتر باشد یا اختلال روانی عمیق‌تر باشد، برقراری رابطه با یک بخش چندین جلسه به طول می‌انجامد.با این وجود، هر جلسه با اعضای این جامعه درونی به ما آگاهی بیشتر، درک بهتر از خودمان و احساس هارمونی بیشتری می‌بخشد.
‍
بعضی اوقات گشودگی و کنجکاوی نسبت به بخش خاصی از خود باعث ایجاد تفاوت می‌شود، به خصوص وقتی که تا سال‌ها تصوری از وجود آن بخش نداشته‌ایم یا این‌که تا سال‌ها از آن متنفر بوده و با آن جنگیده‌ایم.

جالب است بدانید که بعد از یک جلسه IFS، بعضی اوقات می‌توانیم "تغییر در سیستم" را تجربه کنیم. البته این موضوع به همراه اندکی احساس ناراحتی است، زیرا در این فرایند "دیوارهایی" در ذهن جابجا شده‌اند. مثلا اگر در کودکی بریس دندان پوشیده باشید، احساس "تغییر در سیستم" را می‌توان به روند محکم کردن بریس توسط دندانپزشک در هنگام اصلاح جای دندان شبیه دانست که بعد از چند روز ناراحتی جزئی، به بریس دندان عادت می‌کنیم.
زمانی که باورهای خود را تغییر می‌دهیم یا خود را از احساسات دشوار در IFS رهایی می‌دهیم، یعنی زمانی که آن چیزی که سال‌ها در ذهن و بدن خود به همراه داشتیم ناگهان ناپدید می‌شود، اتفاق مشابهی رخ می‌دهد و ما باید به این سیستم جدید عادت کنیم.

گاهی اوقات پس از یک جلسه خوب IFS، بخش شکاک درونی مراجعه‌کننده جلو می‌آید و اظهار می‌کند که "این روند خیلی آسان بوده است، پس تاثیر آن واقعی، مؤثر یا ماندگار نیست". این یک واکنش طبیعی است، زیرا ما عادت نداریم که در مدت زمانی کوتاه دچار تغییرات عمیق شویم. درمانگرانی که با سیستم خانواده درونی کار می‌کنند، به این اتفاق عادت دارند.

مدل IFS به مرور در حال تایید شدن در کشورهای مختلف است. ریچارد شوارتز در کنفرانس‌های بزرگ روان‌شناسی در مورد آسیب‌ها و سلامت روان سخنرانی می‌کند و اکتشافات خود را با دیگران به اشتراک می‌گذارد. هر ساله تعداد افراد بیشتری در دوره‌های آموزش درمانگران IFS شرکت می‌کنند. البته این افزایش بیشتر در ایالات متحده و انگلیس دیده می‌شود.زمانی که من با این مدل درمانی آشنا شدم، شروع به خواندن تمام کتاب‌هایی کردم که در مورد IFS پیدا کردم.
‍
پس از کسب پیش‌زمینه‌ای قابل‌اطمینان در مورد چگونگی عملکرد IFS، ماه‌ها این روش را به صورت خود درمانی و به عنوان درمانگر بر روی دوستان و افرادی که قبول کردند "موش آزمایشگاهی" من باشند، آزمایش کردم. من بسیار مدیون خود درمانی هستم. هرگز فراموش نخواهم کرد که در طول یکی از اقامت‌هایم در بالی (در اندونزی) روی تخت دراز کشیدم، به درون خودم نگاه کردم و پسر کوچکی را یافتم که با طناب بسته شده بود و از ترس می‌لرزید. مراقبت از این بخش از خودم و رها کردن آن از آن طناب‌ها تحول بزرگی را در حوزه روابط من به وجود آورد و من تا به امروز اثرات این تغییر و تحول را حس می‌کنم.
‍
انجام مراحل مدل IFS در نقش درمانگر برای حمایت از سایر افراد تأثیراتی روی من گذاشت که فراتر از انتظارم بود. خیلی سریع این احساس به من دست داد که این مدل همان چیزی است که به دنبال آن بوده‌ام. در واقع، متوجه شدم که رویکردی را پیدا کرده‌ام که کاملاً با آن موافقم و به من امکان کمک به دیگران را برای من فراهم می‌کند.
‍
اگر در مدل IFS تجربه دارید و می‌خواهید اعتماد به نفس بیشتری نسبت به مدل IFS به دست آورید و "خود" بیشتری را در روابط درمانی خود بیرون بیاورید، دوره آنلاین "درمانگر هدایت شده توسط خود" را به شما توصیه می‌کنم. این دوره توسط درمانگری با نزدیک به 30 سال تجربه ایجاد شده است (آنسات آربل، مربی ارشد IFS، دارای مدرک PhD) و به شما اجازه می‌دهد تا به صورتی عمیق‌تر با مدل IFS کار کنید.اطلاعاتی که در این مطلب ارائه داده‌ام، تنها قطره‌ای از اقیانوس آن چیزی است که در حال حاضر در مورد عملکرد خانواده‌های درونی خود و چگونگی کمک به آنها برای دستیابی به تعادل، تحقق و هارمونی می‌دانیم.من با کمال میل به سوالات شما در مورد مدل IFS پاسخ خواهم داد، می‌توانید سوالات خود را در بخش ارتباطات با ما از طریق ایمیل بپرسید.


‍